Selecteer een pagina

Hallo allemaal,

 

Het heeft even geduurd, maar hier is weer een stukje vanuit Ruurt en mij. We zijn ondertussen een maand op outreach in Namibië en dit is de eerste middag dat we een paar uurtjes vrij én wifi hebben. We willen jullie dan ook gelijk op de hoogte brengen van onze afgelopen vier weken.

Het is moeilijk om ergens te beginnen omdat er ongelovelijk veel gebeurt. Er gebeurt veel om ons heen, maar ook in onszelf en er gebeurt veel ‘in het zichtbare’ en in het ‘onzichtbare’. We zullen een beginnetje maken, maar kunnen soms niet wachten om jullie life te zien en alle verhalen en getuigenissen over te brengen.

Ons team bestaat momenteel uit 10 personen, vanuit verschillende landen. Engeland, Zuid- Afrika, Zwitserland, Angola en Nederland; 5 mannen en 5 vrouwen. Het is super gaaf om te zien hoe iedereen zijn eigen steentje bijdraagt aan onze eigen groep en alle (culturele) achtergronden geven regelmatig redenen tot lachen en soms tot huilen. We leren ontzettend veel van elkaar en genieten van ieders kracht. Soms stoten we elkaar voor het hoofd en moet er flink wat uitgepraat worden, maar ook dat bied mogelijkheden tot leren.
Ons hele team werkt ontzettend hard. Allereerst fysiek. De afgelopen 4 weken zijn we op plekken geweest waar we tuinen schoongemaakt hebben, huizen afgebroken en weer opgebouwd hebben, onkruid gewied hebben, huizen schoongemaakt hebben en lange stukken hebben moeten lopen. Dit alles in de Namibische hitte van +35 graden overdag.

Persoonlijk leren Ruurt en ik veel van dit harde werken, voornamelijk omdat in elke cultuur ‘hard werken’ een verschillende definitie heeft. Ruurt en ik zijn gewend onze schouders ergens onder te zetten en zo nodig werk te creëren als we even niets te doen hebben en voor de Angolezen en andere Europeanen geldt hetzelfde. Onze Zuid – Afrikaanse teamleden daarentegen doen letterlijk de taak die hen opgedragen wordt en gaan daarna weer zitten. Ze zien het als beledigend dat wij werk zoeken of de opdracht van vanmorgen (al het bouwafval opruimen) ook vanmiddag uit onszelf doen. Ruurt en ik moeten leren goed luisteren, rusten en niet te vergelijken met anderen. We moeten ons aanpassen aan de cultuur waar we ‘dienen’ om als ‘dienend’ over te komen. Dit gaat soms compleet tegen onze natuur in, maar is zó leerzaam! We kunnen namelijk niet allemaal zeggen dat onze cultuur de beste is en als we mensen in Namibië willen dienen, moeten we ons aanpassen aan wat zij verstaan onder ‘dienen’.

Verder zijn we ook ontzettend hard aan het werk op het ‘geestelijk’ gebied. We vertellen waar we kunnen mensen over God & Jezus. Afgelopen weken hebben we voornamelijk met kinderen gewerkt omdat we op plekken verbeleven waar ze scholen hadden. We spelen spelletjes, knuffelen veel, zingen liedjes en vertellen verhalen uit de bijbel. Omdat ze niet altijd Engels kunnen, moeten we creatief zijn en soms spelen we verhalen uit om alsnog de boodschap over te brengen.

Afgelopen twee weken hebben veel dingen ontzettend grote indruk gemaakt op ons. Natuurlijk weten we dat God écht is en dat Hij écht bestaat, maar wanneer je de strijd om mensen levens voor je neus ziet gebeuren, is het volledig waarheid. Ik zal dit proberen uit te leggen: we hebben op een donderdagavond een dienst georganiseerd waar we liedjes zongen, een toneelstuk lieten zien, een dans en waar we getuigenissen en een preek deelden. We hadden het gevoel dat God wilde dat we deze dienst organiseerde en dat we mensen de mogelijkheid moeten geven om Jezus aan te nemen in hun leven én om genezing te ontvangen.

De avond was óntzettend bijzonder. Er waren ongeveer 20 volwassenen en 20 kinderen aanwezig en ze waren allemaal geinteresseerd en open voor wat we te vertellen hadden. Aan het einde van de avond, na de preek, werd er ruimte geboden voor de mensen die Jezus wilde aanvaarden in hun leven. In het publiek begon een vrouw te schreeuwen en Jezus & de Heilige Geest uit te lachen. Ze kronkelde, bleef lachen en ‘Holy Spirit’ roepen. Twee mensen van ons team gingen voor haar bidden en we konden de aandacht van iedereen weer naar de voorgrond krijgen omdat de vrouw stil werd. Op het moment dat we aan mensen vroegen wie in Jezus geloofde en hem wilde volgen, liep iedereen naar voren. We begonnen voor mensen te bidden en wat er gebeurde was hectisch. Mensen (jong én oud!) vielen op de grond vanaf het moment dat we voor hen baden; ze schreeuwden, huilden, beefden en kronkelden. Sommigen begonnen direct in tongen te praten (een taal die God gegeven heeft om Hem te aanbidden) en weer anderen riepen alleen maar: ‘Jezus!’. Kinderen die aanwezig waren snapten niet wat er gebeurde. Ze lachten om wat ze zagen vanuit verbazing en onwetendheid. Sommige kinderen waren zo dapper dat ze ook zelf gebed vroegen en sommigen van hen vielen ook op de grond.

Ruurt en ik moeten beiden wennen aan wat we hebben zien gebeuren. Vooral als kinderen op de grond vallen, huilen en kronkelen hebben we het erg moeilijk. Maar we wéten dat als dit gebeurt, God zijn heling geeft en er gevochten wordt om de levens van de kinderen. Ruurt weet uit eigen ervaring dat wanneer je op de grond valt omdat je lichaam even zonder kracht is, God zijn rust en aanwezigheid geeft. Ook al ziet het er aan de buitenkant pijnlijk, onrustig en soms beangstigend uit; de persoon die dit overkomt ervaart het als goed en intens. Ook heeft het zijn relatie met God ontzettend versterkt.

God wil dat ieder mens hem volgt, maar we hebben duidelijk gezien dat de duivel mensen in zijn macht heeft en niet zomaar los laat. Terwijl in Namibië de overgrote meerderheid zich ‘christen’ noemt, doen ook veel mensen aan hekserij of gaan naar heksendokters. Er is dan echt een geestelijke strijd gaande, wanneer deze mensen Jezus willen volgen.

Dit voorbeeld is één van de vele dingen die we de afgelopen weken ervaren hebben. We genieten nog steeds ontzettend van wat we leren en wat we zien gebeuren bij anderen. Soms is het ook intensief, omdat we met een grote groep zijn waarin we anderen moeten volgen en niets/weinig zelf kunnen bepalen. Maar ook hierin; we leren lessen en we kunnen alleen maar groeien!

De aankomende twee weken gaan we naar het zogeheten ‘Bushmanland’. We zullen hier verblijven tussen de armste bevolkingsgroep; slapen in tenten, zonder douche, zonder elekticiteit & stromend water. Ruurt en ik zien het wel zitten, omdat we ook genieten van het kamperen in Nederland. Maar voor sommigen van ons team is het afzien omdat ze nog nooit in tenten geslapen hebben. Ikzelf zal vooral mijn douche missen en elke dag met een emmer in de weer moeten.

We zullen de aankomende twee weken opnieuw minder goed bereikbaar zijn, maar weet dat wanneer we kunnen, gelijk een update geven.

We vinden het ontzettend fijn te weten dat er mensen zijn die aan ons denken, voor ons bidden en ons steunen. We merken steeds meer dat het een Zegen is van God, waar we heel dankbaar voor zijn. We hebben allebei geweldige familie, geweldige vrienden én een geweldige kerk waarvan we weten dat ze ons steunen en we leren dat dit niet voor iedereen is weggelegd. Daarom bij deze ook: Bedankt! We hopen jullie tot zegen te kunnen zijn wanneer we terug komen door te delen van onze ervaringen.

Ruurt heeft afgelopen 2 weken ook een stukje geschreven.. Die kan je lezen als je hier klikt.

 

Veel liefs voor jullie allemaal!

Ruurt & Rianne