Selecteer een pagina

Outreach..

 

Zo, Nu eerst een….. Deze periode word er geen alcohol gedronken. Dit is het beleid van de DTS en ook iets waar Rianne en ik onszelf aan hebben toegewijd. Dus ook geen lekker koud biertje in een mooi slank half liter glas na een 2-daagse reis van ongeveer 1600 km met een kleine bus gevuld met 8 mensen die een gretig verlangen te hebben om Gods handen en voeten te zijn in deze outreach.
Even terzijde:

Een koud biertje na een lange reis zou ik normaal wel gedaan hebben. Maar waar we achter zijn gekomen is dat alcohol voor elke cultuur een verschillende betekenis heeft. Hier in zuidelijk afrika heeft het bij de blanke Afrikaners ongeveer dezelfde betekenis als bij ons in Europa. De gekleurde en zwarte afrikanen zijn er daarentegen van overtuigd dat alcohol rechtstreeks van de duivel komt. Waarschijnlijk komt dit doordat de werkloosheid onder deze etnische groepen groter is en daarmee ook veel meer verslavingen voorkomen zoals alcoholverslaving. Voor de duidelijkheid, het gaat er niet om dat het niet mag, wij zijn zelf ook heel benieuwd hoe het niet drinken bevalt, en tot nu toe is dat helemaal prima. De reis was zoals Rianne in het vorige bericht zei, een beetje chaotisch aan het begin. We zouden eerst op zondag vertrekken, toen weer op maandagavond of nacht, dinsdagochtend heel vroeg en uiteindelijk vertrokken we op dinsdagochtend rond 9:30u.

Het weggaan was best raar. Afgelopen 3 maanden heeft God heel veel mooie mensen op ons pad gebracht, waarmee we hart, ziel, lief en leed mee mochten delen en daar moet je dan weer afscheid van nemen. De warmte waarmee mensen ons aan het begin hun harten voor open hebben gezet is heel kostbaar. Wat helpt is dat we als Gods kinderen geen vaarwel maar tot ziens mogen zeggen. Als we elkaar niet meer in dit leven ontmoeten, dan wel in het volgende.

 

Na het afscheid reden we dus eindelijk weg. De reis kon beginnen en we hebben heel veel mochten genieten van de prachtige route langs de Zuid-Afrikaanse N7 door de West- en Noordkaap. En toen kwamen we bij de grens. Na een aantal stempels, papperassen en bureaucratisch gedoe mochten we de grens over om aan de Namibische zijde hetzelfde te doen.

Toen we klaar waren bij de grens, viel ons oog op een groot bord waarop stond dat we welkom werden geheten in Namibie en daarbij ook een bijbeltekst…. We komen hier om te helpen en misscchien wat van God te laten zien. Maar dat gaan we doen terwijl 91% van de bevolking zich christen noemt. Er is hier dus al heel wat van God, maar de vraag die mij rees was of het vanuit gewoonte/cultuur is of van uit een persoonlijke relatie met jezus dat al deze mensen christen zijn.
Wij komen hier dus niet om te evangeliseren maar waarschijnlijk meer om mensen te zegenen en te bemoedigen.
Namibië is een bijzonder land. Het is ongeveer 20x zo groot als Nederland en heeft maar 2,2 miljoen inwoners. Dat is ook te zien als je aan het rijden bent. Soms heb je meer dan 50km geen bebouwing. Vaak kan je vlaktes afkijken zonder maar iets van beschaving te zien en de wegen zijn recht. Je rijd rustig voor meer dan 100 km over een rechte lijn zonder meer dan 6 auto’s tegen te komen. (dit was dan wel in de nacht, overdag is het een stukje drukker, maar ook nog heel rustig.)

We hebben de reis niet in 1x gedaan maar we hebben kunnen overnachten bij een kerk in Keetmanshoop. Dit is een stadje ongeveer 250 km van de grens met Zuid-Afrika en de volgende dag mochten we na een goede nachtrust, kop koffie en snel ontbijtje de laatste 600km van onze reis volbrengen naar de YWAM base in Windhoek.
Toen we daar aankwamen hebben we allereest een veiligheidsinstructie gehad waarin we ons lieten vertellen wat we moeten doen als we een luipaard tegenkomen, of een gifspugende en zeer dodelijke ‘black mamba’ en vele andere rare beesten.

We hebben hier 2 dagen kunnen meelopen bij een prachtig project, beautifull Kidz genaamd. Hier kunnen kinderen de dag doorbrengen met spelletjes, aanbidding, lessen en huiswerkbegeleiding. Het is echt een prachtig en waardevol project, waarbij de aandacht en het plezier voor het kind echt centraal staat. Meer info is te vinden op de site van Beautifull Kidz!

Vanmiddag na de lunch vertrekken we naar Ovitoto, dit is een dorpje dat niet te vinden is op google maps en de navigatie, dus die reis word nog wel spannend. In het dorpje zit ook een Beautifull kidz! En komende week gaan we daar helpen met van alles en nog wat.

gebedspunten:

  • Voor de beautifull Kidz organisatie en vrijwillgers
  • Voor de Kidz!
  • Voor de gezondheid binnen ons team
  • Voor energie en leiding

 

Dankpunten:

  • Voor de veilige reis
  • Voor de mogelijkheden van bediening/ministry

Tot snel,
Ruurt
 

__________________________________________________________________________________________

 

 

Hoi daar,
Op dit moment is het zaterdag 16 april, ik zit op een verlaten schoolplein en leun tegen de kleuterschool. We hebben vorige week doorgebracht in Okandjira, Ovitoto en afgelopen maandag zijn we aangekomen in Mashari vlakbij Rundu tegen de grens met Angola.

 

Outreach bevalt goed, we zien heel veel verschillende pekken en kunnen op meerdere manieren Gods licht laten zien in de gemeenschappen waar we komen. Bijvoorbeeld in Ovitotto waar we vorige week waren. Ovitotto is een geemeenschap van kleine dorpjes die grotendeels word bewoond door de Herero stam. In de trotste cultuur is vee belangrijker dan de vrouw en vele malen belangrijker dan de kinderen. Toen we aankwamen ervaarden we als team een drukkend gevoel, alsof de atmosfeer gevuld was, het weer was warm, maar daar lag het niet aan. Later hoorden dat er in de omgeving heel veel slachtoffers zijn van seksueel misbruik, geweld en ook het aantal zelfdodingen onder minderjarigen was daar erg hoog. We hebben daar de gemeenschap kunnen dienen door de tuin van de Beautifull Kidz kleuterschool grasvrij te kunnen maken zodat de eventuele slangen meer zichtbaar zijn. Sommige mannen uit de gemeenschap riepen al dat ze zichzelf moesten schamen, dat er mensen uit Zuid-Afrika en Europa komen om het leven van hun kinderen beter te maken. Ook mochten we in de pauzes met de kinderen van de kleuterschool spelen. Je merkt daar wel dat de kinderen niet zo goed kunnen omgaan met de positieve energie die we uit wilden delen. Sommigen kinderen beginnen met slaan zodra ze je zien, en de meeste die proberen zoveel mogelijk van de positieviteit mee te krijgen door op je te springen en aan je te hangen. Het is niet alleen spelen wat je met ze doet, vooral een positieve stimulans geven en Gods liefde laten zien is wat je mag doen. Dit kan soms erg lastig zijn, sommige kinderen worden thuis bijna niet gewassen en kunnen behoorlijk onwelriekend zijn. Maar zou Jezus tegen ze zeggen; Ga je eerst maar even wassen, dan kun je een knuffel krijgen?

Ook mochten we daar in de gemeenschap langs de huizen gaan om met en voor mensen te bidden. Wat we merkten tijdens die evangelisatie outreaches is dat de mensen best een honger hebben naar God en naar Zijn woord, maar ook dat die mensen niet genoeg bijbelkennis hebben om de juiste keuzes te maken. Dat veroorzaakt weer een hele rare mix tussen traditie van voorouder-aanbidding, hekserij en het christelijke geloof. Ook is trots een heel grote obstakel die in de wegstaat. Vooral als het aankomt op kinderwelzijn. Veel van de verkrachtingen en mishandelingen die paatsvinden gebeurt in de familie. Dit word dan ook weer verzwegen omdat die trots in de weg staat. Om een duidelijk beeld te scheppen. De Herero leven per familie in omheinde stukkken grond met een tuintje, kippen en wat ruimte voor hun vee. Op het terrein staan verschillende kleine huisjes/hutjes van 6-8 vierkante meter. In een zo’n hutje leeft dan een gezin. Veelal gebeurt het dat de ooms gebruik maken van angstcultuur en van het hogere aanzien wat de man heeft. Als zo’n familie dan dingen verzwijgt dan heeft de welzijnswerker niets wat ze kan doen om het verzwijgen te doen verbreken. Ze staat dan volkomen machteloos. Éen van de dingen die we konden doen is seksuele voorlichting geven met bijbelse principes voor de jongens en de meiden. Om te zorgen dat er hopelijk andere keuze gemaakt kunnen worden in door de nieuwe generatie.

Voor mijzelf was het lastige week. We wisten van een veeveiling in het dorp waar de mannen dronken weggingen en op zoek gingen naar meisjes in het de school waar ze ook wonen. Voor mijn gevoel was het onze verantwoordelijkheid om bij die deur te staan en ervoor te zorgen dat die meisjes niets zou overkomen. Ik vond het lastig om het aan God over te laten, want God heeft ons toch al mogelijkheden gegeven om hier mee om te gaan! Wat gaat een gebed nu uitmaken! En dat is juist wat ik deze week geleerd heb. Dat ik meer op God mag vertrouwen en in de kracht van gebed.

 

En nu… Nu zitten we in een compleet ander dorp. Het voelt hier veel meer als Afrika. De dorpjes zijn klein, hebben geen electriciteit en doen bijna alles op de traditionele manier. De omgeving voelt al veel lichter en aan de kinderen merk je ook dat ze een stuk gezonder reageren. We zitten bij een zendingspost van een kerk uit Windhoek. Dit is overigens ook iets wat mij blij verraste. Een kerk die in zijn eigen land een nood ziet en daar iets aan probeert te doen. Hier is net zoals in Ovitoto een kleuterschool, maar hier zit ook een zendingspost. De vrouwen uit ons team hepen bij de kleuterschool en de mannen helpen met het zelfvoorzienend maken van de missiepost. Verder mogen we elke dag op bezoek bij de voorman. Deze is door de stam gekozen als lokale vertegenwoordiger en treed op als rechtspreker. Echt heerlijk om te zien, een 94 jarige man die het fantastisch vind om te vertellen. Je stelt hem 1 vraag en hij praat een half uur. Hij heeft het hier zien veranderen van een plek waar veel wild leefde tot die plek waar het nu is met verrassend weinig westerse invloeden.

We mogen elke dag voor hem bidden en met hem bijbellezen en we hopen dat zijn keuze om God te volgen positieve invloed heeft op de hele gemeenschap.
Hier zullen we blijven tot aan zaterdag, dan rijden we door door Gobabis. Dit ligt weer vlakbij de grens met Botswana. En deze keer mogen we op bezoek en evangeliseren bij de Bushman. Ook wat die hele reis betreft heeft God gebeden verhoord. Het is werkelijk prachtig om een land vanaf de weg te zien. De uitgestrekte Namibische landschappen en de dieren die daarbij horen. We mochten zelfs giraffen zien onderweg. En ik ben benieuwd naar wat God nog meer op onze weg zet.
Goeten,

 

Ruurt en Rianne