Selecteer een pagina

26 Juli was het zo ver. Ons vliegtuig vanuit Istanboel lande op Schiphol. We stapte het vliegtuig uit en onze periode in Nederland begon. Het was wel raar om thuis te zijn en tegelijkertijd ook heel geruststellend. Vooral heel fijn om onze familie en vrienden te kunnen omhelzen na zo’n lange tijd. De periode van 6 weken die we in Nederland hadden, wilden we vooral gebruiken om iedereen gedag te zeggen en verhalen te delen. En dat is zeker gelukt. We zijn dankbaar voor jullie, de mensen die om ons heen staan, en iedereen die naar onze verhalen wil luisteren. Daarnaast hadden we nog een succesvolle fundraising gedaan om bij te dragen aan onze kosten die we zullen maken in Australië. Een van de dingen waar ik in Australië nog vaak aan zal denken is het ‘Niets boven Holland’ feestje wat door onze lieve vrienden werd georganiseerd om er zeker van te zijn dat we na dit avontuur weer terug zullen komen in Nederland. Ik denk dat jullie geslaagd zijn.. In januari zullen we het weten.

 

Welkom in Nederland

Het eerste echte besef dat we terug waren in Nederland kregen we toen we met de broertjes van Rianne op een terras in Amersfoort iets gingen drinken. Toen we daar naar het toilet gingen hingen daar reclameposters met de niet zo suggestieve en al veel minder verhullende verwijzing naar een sex-site. We keken elkaar aan en we besefte dat we in Nederland waren. Even later gingen we boodschappen doen en ook daar zagen we grote posters hangen van niet al te veel verhullende meiden die de voorbijganger uitnodigden om naar hun te kijken via de webcam. We merkten dat we er van schrokken, het feit dat het zo openlijk gepresenteerd word. Het is aan de ene kant goed om te zien dat het hier zichtbaar is, zodat je weet wat er speelt. Tegelijkertijd is het nadeel is dat we het gewoon gaan vinden in Nederland om reclame te maken voor buitenechtelijke relaties en andere seksuele escapades waar de bijbel heel duidelijk over is. Volgens minister Edith Schippers is onze cultuur zoveel beter, zoveel beter dat anderen hierheen willen komen om ‘onze’ cultuur bedreigen. Als reclame maken voor vreemdgaan, vreemdelingenhaat en intolerantie onderdeel zijn van onze cultuur, dan denk ik dat het geen kwaad kan als onze cultuur uitgedaagd word. Hier in Nederland ligt voor ons meer dan genoeg werk. En als ik dan zeg ons, dan bedoel ik in eerste instantie de christenen. Wij zijn Gods handen en voeten op deze aarde. Wij zijn degene die Gods licht kunnen en misschien zelfs zouden moeten stralen in deze wereld.
Hoe? Begin!
Praktisch voorbeeldje.

 

Problemen genoeg

De plekken waar we geweest zijn in Afrika schreeuwden stuk voor stuk om hulp. Armoede, onderdrukking, discriminatie, seksueel misbruik, alcohol en drugsverslaving, criminaliteit en nog veel meer. Problemen die al generaties lang spelen en waar waarschijnlijk de westerse wereld genoeg baat bij heeft om het met zijn systemen in stand te houden. In Zuid-Afrika was ik tijdens een dag evangeliseren te gast bij een jongen van 23, die op zijn 16e gestopt was met zijn school om zijn zieke moeder te ondersteunen met het werk wat ze konden doen. Hij liet me vol trots, zijn zelf in elkaar geknutselde huis zien, zijn huis op de vuilnisberg van Humansdorp waar hij afval sorteerde om een magere boterham te verdienen om zijn moeder te eten geven. De schrijnende voorbeelden zijn overvloedig, en sommigen hebben voor mij nu zelfs een gezicht en een naam.

De problemen zijn teveel, de oorzaken te complex. Er zijn overal problemen die absoluut niet te vergelijken zijn met elkaar. Dit zijn geen excuses om niets te doen, integendeel, genoeg uitdagingen en kansen om daar (als christen) aan de slag te gaan. Maar zowel Rianne als ikzelf voelen ons (nog) niet geroepen om in Afrika aan de gang te gaan. We zouden het fijn vinden om in januari in Nederland een bijdrage te doen, door bijvoorbeeld onze lessen en/of ervaringen van onze zoektocht te delen.

 

Maar nu eerst…

Eerst gaan we ons focussen op onze intensieve bijbelstudie. 15e september stappen we in het vliegtuig naar Sydney, Australië. Daar zullen we in het nabijgelegen plaatsje Wollongong/Port Kembla ons gaan focussen op die bijbelstudie. Ikzelf zie er best wel tegenop, studeren, en dat zelf 50-60u per week staat nu niet bepaald hoog op mijn bucketlist. Rianne kan er wat makkelijker over denken omdat zijzelf geniet van veel lezen.

Tegelijkertijd vind ik het heel gaaf om 3 maanden lang mijzelf onder te dompelen in HET brondocument van mijn geloof en levensovertuiging. Diepgang pakken en opzoeken zoals je daar niet heel vaak de kans voor krijgt. Wat er ook gaat gebeuren, ik hoop dat ik jullie op de hoogte kan houden van het reilen en zeilen van zo’n SBS maar nog liever dat ik een klein stukje van de openbaringen en ontdekkingen die we zullen krijgen en doen met jullie te delen.

Alvast bedankt en tot snel,

Ruurt