Selecteer een pagina

Dag 7 – dagje cultuur in Gjakovë

Deze vrijdag hebben we een bijzonder afsluiting gehad van onze week. Door vriendinnen van Anja zijn we meegenomen naar Gjakove. Een stad op ongeveer anderhalf uur rijden van Pristina. Na een heerlijke lunch en een wandeling door de oude stad van Gjakove werden we door één van de Kosovaarse meiden meegenomen naar een hele bijzondere plek. We werden meegenomen naar een massagraf waar op 27 april 1999 vele Kosovaarse mannen door de Serven zijn neergeschoten. De plek zelf was niet zo indrukwekkend. Het was een weilandje met bestrating waar het onkruid door heen groeit. De graven krijgen op dit moment een waardige update, wat er voor zorgde dat het geheel meer op een bouwput leek dan op een gedenkplaat.

    Wat het bijzonder maakte waren de Kosovaarse meiden die erbij waren. Het verhaal is zo recent dat het oorlogsverhaal niet meer dan een generatie teruggaat zoals bij ons het geval. Waar wij het oorlogsverhaal herdenken heeft het vaak betrekking tot de generatie van onze (over) grootouders. Hier niet. Het verhaal is hier van de mensen met mijn leeftijd, zij waren kinderen en tieners in de tijd van de oorlog, zij hebben moeten vluchten voor de militairen en hun vaders zijn degene die veelal zijn omgekomen en omgebracht.

    Een van de meiden deelde haar verhaal. Ze waren op de vlucht naar Albanië toen ze bij een checkpoint kwamen. De mannen en jongens van strijdbare leeftijd werden uit de vluchtelingenstroom gehaald en bleven daar terwijl de families de voettocht naar Albanië vervolgden. Wat de families toen niet wisten is dat ze hun vaders en broers niet meer zouden zien. Ze zijn daar op de 27e van april 1999 omgebracht. Ook de vaders van twee van de Kosovaarse meiden die met ons mee waren. Ze vertelde dat ze pas in 2004 erachter kwamen waar hun vader was. Vijf jaar lang was er hoop, vijf jaar lang was er onzekerheid. Nu word ik niet snel emotioneel, maar doordat je de verhalen uit eerste hand hoorde, kon ik niets anders dan geraakt zijn. Letterlijk konden we het verdriet in de ogen kijken.

    We waren stil en geraakt toen we wegreden. De volgende stop was een restaurant waar we even moesten bijkomen. Even stil, maar daarna delen wat er nu door je heen ging.


    Die verwerking was maar goed ook. We werden daarna meegenomen naar een Kosovaars gezin waar we gingen avond eten. Volle tafels met lekker traditioneel eten, bijzonder culturele gewoontes (de gastvrouwen aten niet mee) en na de maaltijd samen (aanbiddings)liederen zingen en ook nog dansen. Niemand ontkwam aan het dansen,  zelfs alle meubels werden aan de kant geschoven. Het contrast kon bijna niet groter. Het ene moment stonden we onze tranen weg te pinken bij het oorlogsmonument en even later stonden we te rijdansen op Kosovaarse volksmuziek.

    Onze Kosovaarse gastvrouw was blij met ons bezoek, ze was vereerd dat ze buitenlandse mede christenen mocht ontvangen en liet ook de mogelijkheid niet onbenut om een poging te ondernemen, onze LEF jongens te koppelen aan een aantal jong Kosovaarse meiden. Er moest gedanst worden, Lefjongen met een lokale meid, op nog net geen schuifel muziek. Helaas was het nog niet afgelopen voor de jongens, tot vermaak van alle aanwezigen werden ze door de vrouw des huizes voor het blok gezet. Ze moesten ten overstaan van iedereen aanwijzen welk meisje hun interesse had.

    Gelukkig bleef het daarbij. Kort daarna gingen we, en de jongens mochten we gelukkig mee terug nemen. Het was de laatste dag van het programma en net als de rest van de de dagen was het er een vol indrukken.

    Wat een tijd was het! Hoe gaaf om dit zo met deze toffe tieners te doen. Voor herhaling vatbaar? Dat zeker. De vraag is dan alleen; waarheen? En wanneer?

    Dag 5 – Nog meer rugzakjes en volleybal & Dag 6 – Hiken in de bergen

    Met dank aan Jasscha en Joëlle:

    Dag 5:
    Deze dag hebben we als groep een familie van de ashkali bezocht in de wijk fushkosove, we hebben daar met de kinderen gespeeld en tassen uitgedeeld. Het was mooi om te zien hoe de vader van de familie omging met zijn kinderen. Verder hebben we nog gevolleyballed met de kerk. De avond was verdeeld tussen de mannen en de meiden, de mannen zijn gaan uit eten en hebben die avond gevoetbald met wat ashkali mannen. De meiden gingen thuis eten met een aantal vrouwen en gezellig kletsen. Florentina vertelde (met hulp voor de jaartallen van haar zus) haar levensverhaal. Dat was best een bijzonder verhaal. Verder hebben we gezellig gekletst en natuurlijk chocola gegeten 😉 Het was heel gezellig!

    Dag 6:
    We zijn gaan hiken in de bergen vlak naast montenegro, het was een erg mooie omgeving met een prachtige melange van diverse herftskleuren (van anja mocht herfstkleuren aan elkaar. We zijn met kerk gegaan en we zijn naar een meer gegaan waar toen een helft naar boven zijn gegaan en de andere helft ging een kampvuur maken, die avond zijn we met grote groep uit eten gegaan.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Dag 4 – NMI projectrugzakjes

    Bij de Kerk van de Nazarener in Amersfoort hebben we meegedaan met het projectenfestijn. Ons project was om de Askhali mensen te stimuleren om naar school te gaan door schoenen en rugzakjes te geven aan degene die dat nodig hebben.
    Bij het indienen van het project zijn we ervan uitgegaan dat we konden voorzien in 50 rugzakjes en 50 paar schoenen. Van de beschikbare €2500,- konden we alleen geen 50 sets kopen maar zelfs 100! En dan bleef er nog €500,- over. We begrepen dat er een nood is in de wijk om medicijnen te kopen ivm de mazelenuitbraak. Blijkbaar wist God al waar het geld voor bedoeld was.

    Joelle:
    Gister gingen we de tasjes van ons project uitdelen in de buurt. We gingen de tasjes in twee groepen uitdelen van persoon tot persoon. Met mijn groepje kwamen we eerst bij een meidje en haar gehandicapte broertje binnen. Ze leefden in een arm huis en het zag er toch wel armoedig uit. Anja heeft haar nagels nog gelakt en toen gingen we verder. Het tweede huis waar we kwamen werden we ook binnen gevraagd. We mochten op de bank zitten en de man stond echt open voor een gesprek. Het was wel lastig met de taal, want omdat die mensen geen engels spraken moest alle cominicatie via een tolk. Maar de man was erg aardig, dankbaar en gastvrij en uitiendelijk heeft Hunter (zendeling waar we deze week mee optrekken) zelfs nog voor hen gebeden. We zijn ook nog bij een gezin geweest van een vrouw die veel kinderen had. De vrouw vertelde ons heel trots dat haar 16 jarige dochter pas getrouwd was, waar de dochter zelf iets minder gelukkig bij keek. De meisjes hier worden uitgehuwelijkt en in hun ‘nieuwe’ gezin moeten ze het huishouden doen. Dat was wel bizar om te zien. We zijn nog bij meer mensen geweest en buiten de huizen waarren ook nog allemaal mensen. Die mensen begonnen je allemaal aan te tikken en je in het abalnees om rugzakken te vragen. Dat was wel bizar, dat die mensen edht op een soort overlevingsstand gingen.

    Na het uitdelen van de rugzakken gingen we thuis ff chilllen en bijkomen. En savonds gingen we in twee groepen twee homegroups joinen. In onze homegroup gingen we iets traditioneel Kosovaars eten. We aten een soort bonensoep met salade en brood. Het was erg lekker! Daarna gingen we bijbelstudie doen. We keken eerst een filmpje en daarna ging Imier een verhaal vertellen. Het was wel grappig om het verschil te zien, het was veel minder interactief. Waar wij gewend zijn om naar een gesprek of discussie toe te werken leek hket hier meer op een preek. De andere volwassenen hadden we minder contact meer en hadden meer afstand ofzo. Maar de kinderen waren heel schattig en daar hebben we nog uno mee gespeelt en dat was heel gezellig!

    Al met al was gister een indrukwekkende, vermoeiende maar ook gave dag!Dag 4-4Dag 4-3Dag 4-5Dag 4-2Dag 4Dag 4-6Dag 4-7Dag 4-8Dag 4-10Dag 4-9

    Dag 3 – Spelen met de Ashkali kinderen

    Op het programma stond dat we kids club gingen doen bij de Ashkali mensen. (Klik hier voor de wikipedia) Deze etnische minderheid wordt gezien als een soort tweederangs groep en dat is te zien in hun armoede.
    Toen we aankwamen in de wijk, bracht de geur van houtvuurtjes, verbrand afval en slecht gewassen mensen mij weer terug naar Afrika. Armoede lijkt en ruikt blijkbaar hetzelfde, waar ter wereld je ook bent.

    Onder leiding van het Amerikaanse zendelingen echtpaar Kelsey en Hunter, gingen we spelen met de kinderen. De ballonnen, bellenblazen en aandacht werden dankbaar in ontvangst genomen. Wij als leiding hadden de tieners uitgedaagt om na te denken voor een programmatje, een liedje met gebaren, een bijbelverhaal en een spelletje.
    Het maakte bij iedereen indruk om te zien hoe gretig de kinderen verlangde naar de aandacht en die dan maar ook graag in ontvangst namen. Het maakt nog meer indruk toen we weer wegreden en een aantal dure huizen en autos zagen, het contrast was, en is, groot.

    Lunchen deden we in een bakkerij, waar we bijna alle broodjes kochten die ze hadden liggen. En helaas kregen we na de lunch de mededeling dat we voor de rest van de week niet meer met de kinderen gaan spelen. Dit vanwege een ernstige uitbraak van mazelen die er al voor gezorgd heeft dat meer dan 40 kinderen in het ziekenhuis zijn opgenenomen. In overleg met de buurtvader hebben pastor Imir, Kelsey en Hunter besloten om te stoppen met de kids club om verdere verspreiding van de ziekte te voorkomen.

    De middag hadden we dus vrij. Iets wat niet heel erg was. Het gaf ons de tijd om een beetje bij te komen van alle indrukken en wat tijd met de groep door te brengen.

    De rest van de week gaan ons focussen op het project waar we via het NMI projectenfestijn in de kerk €2500,- voor hebben opgehaald.  We gaan 50 gevulde rugzakjes rondbrengen en daarbij een voucher voor goede scchoenen. We gaan deur tot deur in de gemeenschap en hopen daarmee te stimuleren dat ze door deze wat betere middelen eerder naar school zullen gaan.  Ook gaan we nog voetballen met de mannen uit de gemeenschap. Het wordt nog lekker druk dus!

    WhatsApp Image 2017-10-16 at 15.30.05WhatsApp Image 2017-10-16 at 11.28.38WhatsApp Image 2017-10-16 at 15.28.22WhatsApp Image 2017-10-16 at 15.30.07WhatsApp Image 2017-10-16 at 15.31.04

    Dag 2 – Kerk en Volleybal

    Elke dag beginnen we met stille tijd. Anja heeft per dag een tekst uitgekozen en daarbij een meditatie bedacht.
    Met de stille tijd lazen we Micha 6:1-8. Vooral vers 8 is bekend:

    8Maar de Heer heeft jullie al verteld wat hij van jullie verlangt. Hij heeft al bekendgemaakt wat goed is. Hij vraagt alleen dit: Wees eerlijk, ​rechtvaardig​ en trouw. En denk niet alleen aan jezelf, maar leef dicht bij God.

    Om 11u werden we verwacht in de kerk. Van te voren werd al gezegd dat het wat later kon worden, uiteindelijk begonnen we we om 11:30.

    In de kerkdienst waren zo’n 15-20 man. Een klein kerkje dus. Tijdens de dienst werd de kleine Ayla opgedragen en werd als zegenlied opw 746 gezongen door Annelotte, Nadine en Anja. Daarna ging Bart nog even voor op het podium uitleggen wat wij hier komen doen en gaf daarbij namens de Kerk van de Nazarener in Amersfoort een geschenk aan de KVDN in Pristina.

    Na de kerk gingen we volleyballen in het park. Dit doen ze elke week en is bedoeld als een soort evangelisatie. En dat werkt hier ook.  Als je een net spant en met een bal begint dan sluiten vanzelf onbekenden aan om mee te spelen. Na een tijdje spelen werd iedereen uitgenodigd om een snackje mee te eten en dat was ook voor Nadine het moment om heel stoer haar getuigenis te delen.  Daarna werd door de pastor nog eens het evangelie uitgelegd. Althans, dat was ons vermoeden aangezien ons albanees bij de meesten nog niet verder komt dan links of rechts. Toen de pastor klaar was werden er ook bijbeltjes uitgedeeld aan de nieuwe gasten die dat gretig in ontvangst namen.
    Wij dachten toen klaar te zijn, het was al wat kouder en wat donkerder, maar voor de Kosovaren nog niet een reden om te stoppen. Er werd gespeeld totdat de bal niet meer te onderscheiden was.

    S’avonds uit eten en daarna in het appartement de dag afsluiten met de dagevaluatie. Iedereen was vooral blij dat het maken van contacten zo snel en goed ging. Er was één jongen waar de groep goed mee kon. Joni, hij is samen met veel Kosovaren als vluchteling in Nederland geweest en kon makkelijk connectie vinden met de groep dankzij de weinige Nederlandse woordjes die hij nog kende.

     

    Dag 1 – Reis en aankomst

    Nadine:
    Net aangekomen in ons apartament in Kosovo. De reis was lang en zwaar maar we leven nog (mede dankzij de gratis muffin in het vliegtuig). Het is hier boven de 20°C en de zon schijnt fel. We hebben vandaag nog een vrouwenmeeting, waar we een aantal kosovaarse vrouwen ontmoeten. Daarna lekker een mega grote pizza eten en even het programma doornemen. We hebben een hele gave getuigenis van Imir (de pastor van de kerk van de nazarener hier in pristina) en zijn reis in het geloof met Jezus, een Kosovaarse christen die ons hier begeleid, mogen horen.
    Met twee zendelingen uit Amerika, Hunter en Kelsey, die hier aan het werk zijn, bespreken we hoe de mensen hier in het geloof staan en wat of hoe wij hen het beste over Jezus kunnen vertellen.

    WhatsApp Image 2017-10-14 at 05.29.20.jpegWhatsApp Image 2017-10-14 at 06.53.41WhatsApp Image 2017-10-14 at 12.24.47

    WhatsApp Image 2017-10-14 at 19.27.48